دانشکده غیردولتی- غیرانتفاعی رفاه مطالعات فقه و حقوق رسانه 2981-0353 8 1 2026 05 22 The Audience Analysis Pattern of Iranian Women Regarding Television and Home Video Network Series: An Examination of Media Managers' and Communication Elites' Perspectives الگوی مخاطب شناسی زنان ایرانی در خصوص سریال های تلویزیونی و نمایش خانگی: بررسی دیدگاه مدیران رسانه و نخبگان ارتباطات 7 36 735112 10.22034/jlsm.2026.2083836.1086 FA پروین طالبی نیا گروه علوم ارتباطات اجتماعی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0009-0009-7879-1352 ناصر باهنر گروه فرهنگ و ارتباطات، دانشگاه امام صادق علیه السلام، تهران، ایران 0000-0001-6143-4708 امرالله امانی کلاریجانی گروه علوم ارتباطات اجتماعی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0009-0008-2173-8684 Journal Article 2026 01 28 In a world of increasing media diversity and entertainment sources, this research aimed to identify the audience analysis pattern of Iranian women regarding television and Home Video Network (HVN) series and to understand the needs and motivations of this sensitive, influential audience group. The study employed a qualitative methodology using the Grounded Theory approach. Data was collected and analyzed through in-depth interviews with 13 media experts and communication managers. The findings reveal that attraction factors to Television primarily revolve around family-centric values, the necessity of women's personal and developmental growth, and content alignment with Iranian-Islamic culture. Conversely, the Home Video Network (HVN) appeals to younger and more modern audiences by leveraging higher production quality, professional actors (celebrities), diversity in female characters (including female protagonists), and newer narrative rhythms. Challenges for Television in this context include an incomplete and male-dominated image of Iranian women, weakness in ideation/agenda-setting, passive roles for female characters, and excessive regulatory constraints. In contrast, HVN's challenges mainly relate to the misrepresentation of social realities, promotion of negative role models, increased on-screen violence, and deviation from socio-cultural value structures. Audience Typology further revealed a generational and cultural distinction: religious, middle-aged/elderly, family-oriented, and rural women constitute the main TV audience, while young, educated, urban, modern women with diverse tastes and familiarity with new technologies show a greater inclination toward HVN. Finally, this study emphasizes the need to bridge the gap between cultural values and the demand for complex, high-quality representations to formulate an indigenous model for effective content production targeting Iranian women. در جهانی که تنوع رسانه‌ها و منابع سرگرمی روزافزون است، پژوهش حاضر با هدف شناسایی الگوی مخاطب‌شناسی زنان ایرانی در خصوص سریال‌های تلویزیونی و نمایش خانگی و درک نیازها و انگیزه‌های این طیف به‌عنوان یکی از حساس‌ترین گروه‌های مخاطبی، با استفاده از روش کیفی و رویکرد گرندد تئوری انجام شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با 13 نفر از خبرگان رسانه و مدیران ارتباطات جمع‌آوری و تحلیل گردید. یافته‌ها نشان داد که عوامل جذب زنان به تلویزیون عمدتاً حول ارزش‌های خانواده‌محور، لزوم ارتقاء و رشدیافتگی زنان، و تناسب محتوا با فرهنگ ایرانی-اسلامی می‌چرخد ، در حالی که نمایش خانگی با اتکا به کیفیت بالاتر ساخت، حضور بازیگران حرفه‌ای (سلبریتی‌ها)، تنوع شخصیت‌های زن (از جمله زن قهرمان)، و ریتم داستانی جدیدتر، رضایت مخاطبان جوان‌تر و مدرن‌تر را جلب می‌کند. چالش‌های تلویزیون در این عرصه شامل تصویر ناقص و مردانه از زن ایرانی، ضعف در انگاره‌سازی، نقش‌های منفعل برای زنان، و محدودیت‌های نظارتی است ؛ و در مقابل، چالش‌های نمایش خانگی عمدتاً به عدم بازنمایی واقعیت‌های جامعه، ترویج الگوهای منفی، افزایش خشونت، و فاصله گرفتن از ساختارهای ارزشی-فرهنگی مربوط می‌شود. تیپ‌شناسی مخاطبان نیز تمایز نسلی و فرهنگی را آشکار ساخت، به‌طوری که زنان مذهبی، میانسال، مسن‌تر، خانواده‌محور و روستایی مخاطب اصلی تلویزیون محسوب می‌شوند و زنان جوان، تحصیل‌کرده، شهرنشین، مدرن و آشنا با تکنولوژی‌های روز گرایش بیشتری به نمایش خانگی دارند. در نهایت، پژوهش حاضر بر لزوم پر کردن شکاف میان ارزش‌های فرهنگی و نیاز به بازنمایی‌های پیچیده و باکیفیت تأکید می‌کند تا بتوان الگویی بومی برای تولید محتوای اثرگذار برای زنان ایرانی تدوین نمود.

http://journal.refah.ac.ir/article_735112_33616c1700ac1098b5e4dd1ba3e34c85.pdf

دانشکده غیردولتی- غیرانتفاعی رفاه مطالعات فقه و حقوق رسانه 2981-0353 8 1 2026 05 22 As a Profane Beloved, Exploring the Viability of the Right of Publicity as a Basis for Protecting Personal Data «چون شاهد بازاری» تاملی در امکان‌ استناد به حق جلوت به‌عنوان مبنایی برای حمایت از داده‌های شخصی‌ 37 67 735330 10.22034/jlsm.2026.2079073.1072 FA عباس میرشکاری استادیار، گروه حقوق خصوصی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0001-7920-0029 امیرمحمد قربان نیا کارشناسی ارشد، گروه حقوق خصوصی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0009-0006-6604-7188 Journal Article 2025 11 26 In earlier times, personal information was vested with a sacred and inviolable dignity. It resembled a Chaste Beloved—a presence whose identity and revelation belonged solely to its possessor, and whose unveiling required a deliberate, explicit, and often ritual act of consent. Disclosure of such information was not a trivial or routine occurrence; it was an exceptional and purposeful gesture, typically grounded in trust and offered only to an intimate confidant. In today’s digital lifeworld, however, that same personal information has been pulled from its sanctified realm and transformed into a Profane Beloved: data rendered public, priced, and tradable, continuously circulated, exchanged, and commercially exploited in data markets—often without any explicit consent from its subject. This passage from the Chaste Beloved to the Profane Beloved marks a historical rupture, one that has unsettled the very foundations of the right to privacy and the possibility of relying on it as a protective doctrine. In this context, extending the logic of the right of publicity into the domain of personal data is no longer a mere theoretical preference; it is a legal and ethical necessity. Only through such a shift can the boundaries of privacy be reconstructed in a world where disclosure is no longer the exception, but the default condition. در گذشته، اطلاعات شخصی واجد شأنی مقدس و مصون از تعرض بود؛ همچون «شاهد قدسی» که هویت و تجلی‌اش صرفاً در اختیار صاحب آن بود و گشودن پرده از آن، منوط به اراده‌ای آگاهانه، صریح و در بسیاری موارد آیینی بود. افشای این اطلاعات نه یک رخداد روزمره و بی‌اهمیت، بلکه کنشی استثنایی، هدفمند و اغلب مبتنی بر اعتماد تلقی می‌شد؛ کنشی که تنها در برابر «محرم اسرار» صورت می‌گرفت اما در زیست‌جهان دیجیتال معاصر، همین اطلاعات شخصی از ساحت قدسی و محفوظ خود خارج شده و به «شاهد بازاری» بدل گشته است؛ یعنی به داده‌ای عمومی، قابل قیمت‌گذاری و قابل مبادله که بی‌آن‌که رضایت صریح صاحب آن اخذ شود، به‌طور مستمر در بازارهای داده عرضه، معامله و مورد بهره‌برداری تجاری قرار می‌گیرد. این دگردیسی از «شاهد قدسی» به «شاهد بازاری»، نقطه گسست تاریخی‌ای است که بنیان حق خلوت و امکان استناد به آن را متزلزل کرده و ضرورت بازاندیشی در ابزارهای حقوقیِ متناسب با عصر داده را پیش می‌کشد. در چنین شرایطی، بسط منطق «حق جلوت» به قلمرو داده‌های شخصی، نه یک انتخاب نظری، بلکه ضرورتی حقوقی و اخلاقی است؛ ضرورتی برای بازسازی مرزهای حریم خصوصی در جهانی که در آن، افشا دیگر استثنا نیست، بلکه پیش‌فرض است.

http://journal.refah.ac.ir/article_735330_bfdc2e1bc1c8254fc09ae16120b08636.pdf

دانشکده غیردولتی- غیرانتفاعی رفاه مطالعات فقه و حقوق رسانه 2981-0353 8 1 2026 05 22 The Right to Be Forgotten and the Protection of Children in the Digital Space in Light of the CJEU’s Landmark Google Spain Judgment حق بر فراموش شدن و حمایت از کودکان در فضای مجازی در پرتو رأی تاریخی دیوان دادگستری اتحادیه اروپا علیه گوگل 69 100 735433 10.22034/jlsm.2026.2076571.1067 FA محمدمهدی سیدناصری دکترای تخصصی حقوق بین‌الملل، گروه حقوق، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، دبی، امارات 0000-0003-0683-0964 محمود عباسی دانشیار، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران 0000-0002-4223-6818 Journal Article 2025 11 02 The rise of digital technologies has profoundly reshaped the notions of privacy and human dignity within human rights law, giving rise to the need for redefining the “Right to Be Forgotten” (RTBF). This right, particularly vital for children as the first generation of digital citizens, embodies the capacity to control personal data and to be free from an imposed digital past. Adopting a descriptive–analytical and comparative methodology, this study examines the philosophical, ethical, and legal foundations of the RTBF in light of the Court of Justice of the European Union’s landmark Google Spain judgment (2014) and explores its potential for protecting children online. The central research question asks whether, and to what extent, the RTBF can be implemented in a manner that prioritizes the best interests of the child while maintaining a balance between freedom of expression and human dignity. Findings indicate that the CJEU’s ruling—by recognizing the legal responsibility of search engines to remove irrelevant or harmful data—provides a normative basis for expanding child protection in the digital sphere. Interpreted through Article 16 of the Convention on the Rights of the Child and General Comment No. 25 of the Committee on the Rights of the Child, the RTBF emerges not merely as a technical mechanism for data erasure, but as an essential right ensuring children’s dignity, healthy development, and freedom from imposed digital memories. The paper concludes that the effective realization of this right requires binding international standards, corporate accountability of digital platforms, and child-centered procedures enabling minors to exercise agency over their personal data. تحولات فناوری‌های دیجیتال، مفهوم حریم خصوصی و کرامت انسانی را در عرصه حقوق بشر دگرگون ساخته و ضرورت بازتعریف «حق بر فراموش شدن» را پدید آورده است. این حق، به‌ویژه برای کودکان که نخستین نسل شهروندان دیجیتال به‌شمار می‌روند، به معنای توانایی کنترل بر داده‌های شخصی و رهایی از گذشته‌ای ناخواسته است. پژوهش حاضر با روش تحلیلی ـ تطبیقی و با تمرکز بر رأی تاریخی دیوان دادگستری اتحادیه اروپا در پرونده Google Spain (۲۰۱۴)، به بررسی مبانی فلسفی، اخلاقی و حقوقی این حق و ظرفیت‌های آن در حمایت از کودکان در فضای مجازی می‌پردازد. پرسش اصلی پژوهش آن است که آیا و چگونه می‌توان «حق بر فراموش شدن» را در پرتو منافع عالیه کودک به‌گونه‌ای اعمال کرد که میان آزادی بیان و کرامت انسانی توازن برقرار شود؟ یافته‌ها نشان می‌دهد که رأی دیوان، با شناسایی مسئولیت موتورهای جست‌وجو در حذف داده‌های زیان‌بار یا نامتناسب، مبنایی هنجاری برای گسترش حمایت از کودکان فراهم آورده است. در پرتو تفسیر جدید ماده ۱۶ کنوانسیون حقوق کودک و نظر تفسیری شماره ۲۵ کمیته حقوق کودک، این حق نه صرفاً ابزار حذف داده‌ها بلکه سازوکاری برای تضمین حق کودک بر کرامت، رشد سالم و آینده‌ای آزاد از خاطرات دیجیتال تحمیلی است. مقاله نتیجه می‌گیرد که تحقق عملی این حق مستلزم ایجاد چارچوب‌های الزام‌آور بین‌المللی، مسئولیت‌پذیری پلتفرم‌ها و سازوکارهای شفاف برای اعمال اراده کودک در حذف داده‌های مربوط به خویش است.

http://journal.refah.ac.ir/article_735433_7442888914928e5e94316a8b0e354c43.pdf

دانشکده غیردولتی- غیرانتفاعی رفاه مطالعات فقه و حقوق رسانه 2981-0353 8 1 2026 05 22 Investigating the effective variables of photographing patients and publishing their images in the media From the perspective of jurisprudence and law بررسی متغیرهای مؤثرتصویربرداری از بیماران و انتشار تصاویر آنان در رسانه‌ها از منظر فقه و حقوق 101 134 734543 10.22034/jlsm.2026.2067239.1039 FA حمیدرضا محمدی دکتری فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران 0000-0001-5684-6214 فاطمه فلاح تفتی دانشیار،گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران. 0000-0002-6443-5172 Journal Article 2025 07 28 Imaging of patients and their publication in the media is one of the emerging challenges at the intersection of the health system, media law, and Islamic jurisprudence. With the spread of digital tools and the ease of imaging and content distribution, the need to review the Sharia and legal regulations related to patient privacy has become more urgent. This study, with the aim of analyzing the jurisprudence and legal aspects of publishing patient images, focuses on variables such as the location and time of imaging, type of tool, purpose of publication, and patient consent. Using qualitative and inferential content analysis methods, data were collected and analyzed from legal sources such as the Islamic Penal Code, the Computer Crimes Act, the Patient Rights Charter, and jurisprudential texts including the Quran, hadiths, and jurisprudential rules. The findings show that from a legal perspective, imaging of patients in private places of medical centers and publishing it in mass media without valid consent is criminalized and requires registration and documentation in emergency situations. From a jurisprudential perspective, rules such as the sanctity of surveillance, the rule of dominance, non-harm, and beneficence prohibit imaging and its publication without the patient's consent, except in emergency cases. Ultimately, the research suggests a conceptual and indigenous framework that can serve as the basis for developing a transparent national guideline, including the requirement to obtain informed consent, limiting purposes to treatment and education, controlling imaging tools, and carefully distinguishing permitted locations and times. This framework will help improve the quality of health services, protect patients' rights, and increase public trust in the health system. تصویربرداری از بیماران و انتشار تصاویر آنان در رسانه‌ها‌ یکی از چالش‌های نوپدید در تقاطع نظام سلامت، حقوق رسانه و فقه اسلامی است. با گسترش ابزارهای دیجیتال و سهولت در تصویربرداری و توزیع محتوا، ضرورت بازنگری در ضوابط شرعی و حقوقی مربوط به حریم خصوصی بیماران دوچندان شده است. این پژوهش با هدف تحلیل فقهی و حقوقی انتشار تصاویر بیماران، بر متغیرهایی مانند مکان و زمان تصویربرداری، نوع ابزار، هدف انتشار و رضایت بیمار تمرکز دارد. با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی و استنباطی، داده‌ها از منابع قانونی مانند قانون مجازات اسلامی، قانون جرایم رایانه‌ای، منشور حقوق بیمار و متون فقهی شامل قرآن، روایات، قواعد فقهی گردآوری و تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهند از منظر حقوقی، تصویربرداری در مکان‌های خصوصی مراکز درمانی از بیماران و انتشار آن در رسانه‌های جمعی بدون رضایت معتبر جرم‌انگاری شده و در شرایط اضطراری مستلزم ثبت و مستندسازی ضرورت است. از منظر فقهی نیز، قواعدی چون حرمت تجسس، قاعده سلطه، لاضرر و احسان، تصویربرداری و انتشار آن بدون رضایت بیمار را جز در موارد اضطراری، ممنوع می‌دانند. پژوهش درنهایت چهارچوبی مفهومی و بومی پیشنهاد می‌دهد که می‌تواند مبنای تدوین دستورالعمل ملی شفاف قرار گیرد و شامل الزام به اخذ رضایت آگاهانه، محدودیت اهداف به درمان و آموزش، کنترل ابزارهای تصویربرداری و تمایز دقیق مکان‌ها و زمان‌های مجاز است. این چهارچوب به ارتقای کیفیت خدمات درمانی، حمایت از حقوق بیماران و افزایش اعتماد عمومی به نظام سلامت کمک خواهد کرد.

http://journal.refah.ac.ir/article_734543_d986ea2eb7a4b1c7ec3f199f17189dfa.pdf

دانشکده غیردولتی- غیرانتفاعی رفاه مطالعات فقه و حقوق رسانه 2981-0353 8 1 2026 05 22 Jurisprudential analysis of the similarity or difference in the Sharia ruling on live and produced media broadcasting تحلیل فقهی یکسانی یا تفاوت حکم شرعی پخش زنده و تولیدی رسانه 135 153 733373 10.22034/jlsm.2026.2073142.1054 FA مهدی رهبر دانشیار گروه فقه، دانشکده فقه و حقوق، دانشگاه بین المللی مذاهب اسلامی، تهران،ایران 0009-0005-2238-3924 Journal Article 2025 09 30 In audio-visual media, direct (live) and indirect (produced and recorded) broadcasting are used to transmit messages and present various programs. Some contemporary jurists, who are mentioned in this article as those who believe in separation, believe that watching or listening to programs presented in the form of these two types of broadcasting are different in terms of religious ruling. Perhaps watching or listening to a program directly (such as watching men's swimming competitions for women) is considered forbidden, but receiving the same program indirectly is considered permissible. Famous jurists do not distinguish between these two types of broadcasting in terms of religious ruling and consider the ruling of both to be the same. In this study, which was prepared using a descriptive-analytical method and using library resources and related software, after explaining the evidence for the separation view, such as the separation of sound and image from the narration of sound and image, the emergence of narrations in the optional verb, the clarification of the narration on separation, the emergence of titles in the implicit in the original, the rule of proximity and the withdrawal of the mind to live broadcasting, They were analyzed and reviewed, and by citing evidence such as the applicability of the evidence of the rulings of the visible and audible, the wisdom of legislating the rulings, the association of separation with nonsense and futility, the contradiction of the viewpoint of separation with customary understanding, and the necessity of a ruling belonging to a single subject, the famous saying has been confirmed and emphasized. در رسانه‌های صوتی-تصویری برای انتقال پیام و ارائه برنامه‌های مختلف از پخش مستقیم(پخش زنده) و غیرمستقیم(تولیدی و ضبط شده) استفاده می‌شود. برخی از فقهاء معاصر که در این مقاله از آنان به‌عنوان قائلان به تفکیک نام برده می‌شود معتقدند که دیدن یا شنیدن برنامه‌هایی که در قالب این‌دو نوع پخش عرضه می‌شود از نظر حکم شرعی متفاوتند، چه‌بسا دیدن یا شنیدن برنامه‌ای به‌صورت مستقیم(مانند دیدن مسابقات شنای مردان برای زنان) محکوم به حرمت بوده؛ اما دریافت همین برنامه به‌صورت غیرمستقیم، مجاز تلقی شده است. مشهور فقهاء بین این‌دو نوع پخش از نظر تعلق حکم شرعی تفاوتی قائل نشده و حکم هر دو را یکسان می‌دانند. در این پژوهش که به روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه‌ای و نرم‌افزارهای مرتبط فراهم آمده، پس از تبیین ادله دیدگاه تفکیک مانند تفکیک صدا و تصویر از حکایت صدا و تصویر، ظهور روایات در فعل اختیاری، تصریح روایت بر تفکیک، ظهور عناوین در متلبس بالمبدأ، قاعده اقربیت و انصراف ذهن به پخش زنده، به تحلیل و بررسی آنها پرداخته و با استناد به ادله‌ای مانند اطلاق ادله احکام دیدنی‌ها و شنیدنی‌ها، حکمت تشریع احکام، ملازمه تفکیک با لغویت و عبث، تنافی دیدگاه تفکیک با متفاهم عرفی و لزوم تعلق یک حکم به موضوع واحد، قول مشهور تأیید و تأکید شده است

http://journal.refah.ac.ir/article_733373_27151fdb27c96f708b447862bd049bfa.pdf

دانشکده غیردولتی- غیرانتفاعی رفاه مطالعات فقه و حقوق رسانه 2981-0353 8 1 2026 05 22 A Jurisprudential–Legal Analysis of the Role of Artificial Intelligence in the Processes of Marriage Dissolution under Iranian Law تحلیل فقهی ـ حقوقی نقش هوش مصنوعی در فرایندهای انحلال نکاح در حقوق ایران 155 186 735183 10.22034/jlsm.2026.2084740.1091 FA نرگس حشمتی دانشجوی دکتری، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران (نویسنده مسئول) 0009-0004-7639-543X سید علیرضا طباطبائی استادیار، گروه حقوق عمومی، دانشگاه علوم قضایی و خدمات اداری، تهران، ایران 0009-0007-5881-0320 Journal Article 2026 02 06 The application of artificial intelligence technologies in the field of family law, particularly in the process of the dissolution of marriage, constitutes an emerging area of research. This study examines the role of artificial intelligence across the pre-dissolution, dissolution, and post-dissolution stages, and explores the opportunities, challenges, and boundaries of intervention of this novel technology within the framework of Imamiyyah jurisprudence and the Iranian legal system. The central research question addresses the position of artificial intelligence in the process of marital dissolution from the perspectives of Imamiyyah jurisprudence and Iranian law. The research adopts a descriptive–analytical methodology, utilizing library-based and online resources. The findings indicate that applications of artificial intelligence encompass pre-dissolution counseling, analysis and authentication of digital documents, case-outcome prediction algorithms, as well as the monitoring of financial obligations and the scheduling of visitation arrangements. Enhancing the speed and accuracy of adjudication, increasing transparency and procedural documentation, and predicting potential case outcomes are among the key opportunities offered by this technology during the dissolution of marriage process. Moreover, the utilization of artificial intelligence in the context of marital dissolution, within the evidentiary framework of presumptions (amārāt), has the potential to promote judicial justice, reduce the burden on the judiciary, and improve support for families. Nevertheless, it also entails challenges such as violations of privacy, algorithmic bias, ambiguity in legal responsibility, and conflicts with jurisprudential principles and human dignity. Furthermore, under the current legal framework, final judicial decision-making and direct intervention in rulings are considered to fall outside the permissible scope of machine involvement. کاربردهای فناوری هوش مصنوعی در حوزه حقوق خانواده و به‌ویژه فرایند انحلال نکاح، موضوعی پژوهشی و نوظهور است. این مطالعه به تحلیل جایگاه هوش مصنوعی در مراحل پیشاانحلال، حین انحلال و پساانحلال می‌پردازد و فرصت‌ها، چالش‌ها و مرزهای مداخله این فناوری نوین را در چهارچوب فقه امامیه و نظام حقوقی ایران کاوش می‌کند. پرسش اصلی آن است که جایگاه هوش مصنوعی در فرایند انحلال نکاح از منظر فقه امامیه و حقوق ایران چیست؟ روش تحقیق، توصیفی - تحلیلی و با استفاده از ابزار کتابخانه و اینترنت است. یافته‌های پژوهش حاکی از آن است کاربردهای هوش مصنوعی، از مشاوره پیشاانحلال، تحلیل و اصالت‌سنجی اسناد دیجیتال، الگوریتم‌های پیش‌بینی روند پرونده، تا پایش تعهدات مالی و زمان‌بندی ملاقات‌ها را شامل می‌شود. افزایش سرعت و دقت رسیدگی، شفافیت و مستندسازی فرایند و پیش‌بینی نتایج احتمالی پرونده‌ها از فرصت‌های استفاده از این فناوری در مرحله انحلال نکاح است. همچنین، استفاده از هوش مصنوعی در حوزه انحلال نکاح، در چهارچوب اماره، امکان ارتقای عدالت قضائی، کاهش بار دستگاه قضائی و بهبود حمایت از خانواده‌ها را فراهم می‌سازد؛ وانگهی، چالش‌هایی نظیر نقض حریم خصوصی، سوگیری الگوریتمی، ابهام در مسئولیت و تعارض با اصول فقهی و کرامت انسانی را در پی دارد. افزون‌برآن، در وضعیت موجود، تصمیم نهایی قضائی و مداخله مستقیم در حکم، خارج از محدوده مداخله ماشین ارزیابی می‌شود

http://journal.refah.ac.ir/article_735183_7065e2c9aaeacfb7a9097d22036d0130.pdf

دانشکده غیردولتی- غیرانتفاعی رفاه مطالعات فقه و حقوق رسانه 2981-0353 8 1 2026 05 22 Recognition the Fake News Components Based on the Holy Quran Verses بازشناسی مؤلفه‌های سازنده خبر جعلی بر اساس سوره یوسف 187 217 735185 10.22034/jlsm.2026.2065736.1031 FA عبداله بیچرانلو دانشیار گروه ارتباطات اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران . مهدی کاشفی فرد دکترای علوم ارتباطات، دانشکده علوم اجتماعی، گروه ارتباطات اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 2025 07 13 The Holy Quran, as a guidebook for mankind, encompasses all aspects of individual and social life. This characteristic of the Holy Quran is not limited to a specific land or a specific time, but is true across the History of human life and the all lands. Therefore, when faced with emerging phenomena, referring to the Holy Quran and trying to understand and unravel their complexities by finding the meanings and themes related to the subject in the Holy Quran can lead to find effective insights and directions theoretically and in practice. The issue of disinformation in mass and social media and the production and dissemination of fake news are among the most acute and pervasive issues in today's mediatized and networked world, requiring appropriate media, communication, and social confrontation. This article focuses on the life story of Prophet Joseph (PBUH), which narrates Quranic-historical examples of disinformation. Three groups of verses from Surah Yusuf in which fake news is seen (the story of Prophet Joseph being eaten by wolves, Zulaykha's lie that Prophet Joseph assaulted her, and the fake story of Benjamin stealing the precious Egyptian cup) are used as a basis to identify the method of creating fake news by finding the commonalities of these stories. قرآن کریم به‌مثابه کتاب راهنمای بشر، دربردارنده همه ابعاد حیات فردی و جمعی است. این ویژگی قرآن کریم، نه مقید به زمین خاصی شده است و نه محدود به زمان معینی بلکه در پهنای حیات بشر و گستره سرزمین‌ها صادق است. ازاین‌رو، در مواجهه با پدیده‌های نوپدید، رجوع به قرآن کریم و تلاش برای فهم و گشودن پیچیدگی‌های آنها با بهره‌گیری از معانی و مضامین مربوط به موضوع در قرآن کریم، می‌تواند به یافتن بینش‌ها و جهت‌گیری‌های اثربخشی در حوزۀ نظر و عمل بینجامد. مسئلۀ دستکاری اطلاعات در رسانه‌های جمعی و اجتماعی و تولید و انتشار اخبار جعلی از جمله مسائل بسیار حاد و مبتلابه در جهان رسانه‌ای‌شده و شبکه‌ای‌شدۀ امروز است که نیازمند مواجهۀ متناسب رسانه‌ای، ارتباطی و اجتماعی است. این مقاله بر داستان زندگی حضرت یوسف(ع) تمرکز دارد که نمونه‌هایی قرآنی-تاریخی از دستکاری اطلاعات در آن روایت شده است. سه دسته از آیات سوره یوسف که در آنها خبری ساختگی دیده می‌شود (داستان خورده‌شدن حضرت یوسف توسط گرگ‌ها، دروغ زلیخا مبنی‌بر تعرض حضرت یوسف به او و ماجرای ساختگی دزدی جام عزیز مصر توسط بنیامین) مبنا قرار گرفته شده و تلاش شده است با یافتن مشترکات این داستان‌ها، شیوه ساخت خبر جعلی شناسایی شود. با استفاده از روش پژوهش موضوعی در قرآن کریم پس از شناسایی دسته‌های سه‌گانه مذکور از آیات، در فرایندی مقایسه‌ای و با ‌نگاهی به چهارچوب مفهومی پژوهش تلاش شده است تا ویژگی‌های مشترک برسازنده خبر جعلی در این آیات شناسایی شود. یافته‌های حاصل از تحلیل نشان می‌دهد اگرچه هر سه روایت ذکرشده در این آیات، اشکالی از اخبار جعلی را نشان می‌دهند؛ اما کارکردهای هر یک از این اخبار جعلی و نتایجی که دربردارند، متفاوت‌اند

http://journal.refah.ac.ir/article_735185_90e503956841429f0fca8c50c9ac7c2c.pdf

دانشکده غیردولتی- غیرانتفاعی رفاه مطالعات فقه و حقوق رسانه 2981-0353 8 1 2026 05 22 A cultural criminology approach to the function of the media in representing honor prejudices in Iran رویکرد جرمشناسی فرهنگی بر کارکرد رسانه‌ها در بازنمایی تعصبات ناموسی در ایران 219 252 735434 10.22034/jlsm.2026.2081590.1080 FA خاطره خاوری گروه حقوق جزا و جرمشناسی، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران.(نویسنده اول) 0009-0001-4346-8557 آناهیتا سیفی گروه آموزشی مطالعات زنان، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران( نویسنده مسئول) 0000-0002-1180-8334 Journal Article 2025 12 21 The purpose of this research is to examine the function of the media in representing honor prejudices and the extent of its impact on crime rates that stem from patriarchal culture. The present study was conducted using a qualitative research method with a library approach using printed documents and internet databases. The traditional perception of women's status in Iran has led to behaviors that are commensurate with it, including men's desire to exert power over women, which is justified as honor prejudice. Since the continuation of the harms caused by these prejudices is related to the traditional and cultural challenges of society, what leads to stopping the cycle of transmission of these beliefs and considering such rituals reprehensible is the use of the influential power of the media as a modern tool for culture-building. In this regard, discovering the connection between crime and the media and proposing strategic suggestions is the origin of cultural criminology. The ease of access to mass media throughout the country allows the media to be effective in correcting a false culture that values unconsidered prejudices under the pretext of honor worship by creating new civic norms. Cultural criminology theorists have pointed to the role of the media in changing or stabilizing the patriarchal culture and have proven that the biased representation of honor-related violence by the mass media under the influence of populist policies, apart from its effect on the process of forming criminal motives among individuals in society, introduces some deviations that are not crimes as deserving of punishment and introduces men as their perpetrators, and this method of information dissemination leads to the normalization of crimes and violence that are committed with honor motives. هدف از این پژوهش، بررسی کارکرد رسانه‌ها در بازنمایی تعصبات ناموسی و میزان تأثیر آن بر نرخ جرایمی است که از فرهنگ مردسالاری سرچشمه می‌گیرند. پژوهش حاضر با روش تحقیق کیفی با شیوه کتابخانه‌ای با استفاده از اسناد چاپی و بانک‌های اطلاعاتی اینترنتی، صورت گرفته است. برداشت سنتی از جایگاه زن در ایران، منتهی به رفتارهایی متناسب با آن ازجمله میل به قدرت‌نمایی بر زنان از جانب مردان شده است که به‌عنوان تعصب ناموسی توجیه می‌شود. ازآنجایی‌که تداوم آسیب‌های ناشی از این تعصبات با چالش‌های سنتی و فرهنگی اجتماع در ارتباط است، آنچه منجر به توقف چرخه انتقال این باورها و قابل سرزنش دانستن این‌گونه آیین‌هاست استمداد از قدرت تأثیرگذاری رسانه‌ها به‌عنوان ابزار نوین فرهنگ‌سازی است. دراین‌راستا، کشف ارتباط بین جرم و رسانه و طرح پیشنهادات راهبردی، خاستگاه جرم‌شناسی فرهنگی است. سهولت دسترسی به وسایل ارتباط جمعی در سراسر کشور این امکان را به رسانه می‌دهد که با ایجاد هنجارهای مدنی نوین، در اصلاح فرهنگ غلطی که تعصبات نسنجیده‌ را به بهانه ناموس‌پرستی ارزش می‌دانند تأثیرگذار باشد. نظریه‌پردازان جرم‌شناسی فرهنگی با اشاره به نقش رسانه در تغییر یا تثبیت فرهنگ مردسالاری به اثبات رسانده‌اند که بازنمایی جهت‌دار خشونت‌های ناموسی توسط رسانه‌های جمعی تحت تأثیر سیاست‌های عوام‌گرا، جدای از تأثیری که در فرایند شکل‌گیری انگیزه‌های مجرمانه نزد افراد جامعه دارد، برخی از انحرافاتی را که جرم نیستند، مستحق مجازات و مردان را مجریان آن معرفی می‌کند و این شیوه اطلاع‌رسانی، منجر به عادی‌سازی جرایم و خشونت‌هایی می‌شود که با انگیزه ناموسی صورت می‌پذیرد.

http://journal.refah.ac.ir/article_735434_f89ac1fcd114106962f9bda8cef12d5c.pdf

دانشکده غیردولتی- غیرانتفاعی رفاه مطالعات فقه و حقوق رسانه 2981-0353 8 1 2026 05 22 Evaluation of the Use and Challenges of Virtual Social Networks in the Iranian Judicial System ارزیابی کاربردها و چالشهای شبکه های اجتماعی مجازی در نظام قضائی ایران 253 278 734588 10.22034/jlsm.2026.2072275.1051 FA ناهید صفری استادیار گروه حقوق، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه مراغه، مراغه، ایران (نویسنده مسئول) 0000-0003-2007-0674 مریم امین دانشجوی دوره کارشناسی ارشد گروه حقوق، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران 0009-0001-0689-1946 Journal Article 2025 09 21 Today, virtual social networks are widely used not only for personal communication but also as a source of information in judicial cases. This research, employing a descriptive-analytical method and a library-based approach, examines the applications and challenges of virtual social networks. It seeks to answer the following questions: To what extent can evidence from social networks be used in judicial cases, and what functions and challenges do these evidences have in the judicial system? The findings of this study indicate that content from social networks, particularly in family law cases, civil liability, and cybercrimes, can serve as admissible evidence. However, their use comes with challenges such as privacy violations, the spread of false information, impacts on the impartiality of judges and juries, and violations of children's rights.In Iran's legal system, laws such as the Electronic Commerce Law and the Regulations on the Collection and Admissibility of Electronic Evidence have legally enabled the use of social network evidence. However, obstacles such as the inaccessibility of data from foreign platforms and the denial of document attribution have limited the practical effectiveness of these laws. Judicial precedent has also shown considerable caution in relying on social network evidence, likely due to these challenges. Yet, as society moves toward digitalization, such caution seems less justified and may deprive the legal system of the benefits these networks offer in uncovering the truth and facilitating judicial proceedings. This study, emphasizing the need for more precise regulations, judicial training, and the development of technical infrastructure, provides recommendations for the more effective utilization of social networks in judicial processes. امروزه شبکه‌های اجتماعی مجازی نه‌تنها برای برقراری ارتباطات شخصی بلکه به‌عنوان منبع اطلاعاتی در دعاوی قضائی نیز کاربرد گسترده‌ای یافته‌اند. پژوهش حاضر به روش توصیفی-تحلیلی و با رویکرد کتابخانهای به بررسی کاربردها و چالش‌های شبکه‌های اجتماعی مجازی می‌پردازد و درصدد پاسخ به این پرسش‌ها است که تا چه حد میتوان از شواهد شبکههای اجتماعی در دعاوی قضائی استفاده نمود و این شواهد چه کارکردها و چالشهایی در نظام قضائی دارند. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد محتوای شبکه‌های اجتماعی، به‌ویژه در پرونده‌های خانوادگی، مسئولیت مدنی و جرایم اینترنتی به‌عنوان ادله اثبات قابل استناد هستند. بااین‌حال، استفاده از آنها با چالش‌هایی همچون نقض حریم خصوصی، انتشار اطلاعات نادرست، تأثیر بر بی‌طرفی قضات و هیئت‌های منصفه و نقض حقوق کودکان همراه است. در نظام حقوقی ایران، قوانینی مانند قانون تجارت الکترونیک و آیین‌نامه جمع‌آوری و استنادپذیری ادله الکترونیکی، امکان استناد به شواهد شبکههای اجتماعی را به لحاظ قانونی فراهم نمودهاند؛ اما موانعی مانند عدم دسترسی به داده‌های سکوهای خارجی و انکار انتساب مدارک، کارایی این قوانین را در عمل محدود ساخته است. رویه قضائی نیز احتمالاً به‌دلیل همین چالش‌ها، در استفاده از شبکه‌های اجتماعی احتیاط زیادی به خرج می‌دهد که با حرکت جامعه به سمت دیجیتالی شدن، چنین احتیاطی چندان منطقی به نظر نمی‌رسد و ممکن است به محرومیت از مزایای این شبکه‌ها در کشف حقیقت و تسهیل فرایند دادرسی بینجامد. پژوهش حاضر، با تأکید بر لزوم تدوین مقررات دقیق‌تر، آموزش مراجع قضائی و توسعه زیرساخت‌های فنی، پیشنهادهایی برای بهره‌برداری مؤثرتر از شبکه‌های اجتماعی در فرایند دادرسی ارائه می‌دهد.

http://journal.refah.ac.ir/article_734588_73fa74e2699993e230e576cac4681c8d.pdf

دانشکده غیردولتی- غیرانتفاعی رفاه مطالعات فقه و حقوق رسانه 2981-0353 8 1 2026 05 22 Prevention of Cryptocurrency-Related Crimes in Iranian Law; (Case Study of Social and Situational Prevention پیشگیری وضعی از جرایم مرتبط با رمزارزها در حقوق ایران (با تأکید بر الگویِ کلارک) 279 303 735184 10.22034/jlsm.2026.2065010.1023 FA عدنان عمرانی فر دانش آموخته دکتری تخصصی حقوق کیفری و جرم شناسی از دانشگاه تهران. تهران-مدرس دانشگاه آزاد واحد تهران مرکزی 0009-0003-1816-6017 یگانه بیرنگ کارشناسی ارشد حقوق کیفری و جرم شناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران. Journal Article 2025 07 07 The rapid development of financial technologies and the widespread use of cryptocurrencies, while offering economic and innovative advantages, have simultaneously created fertile ground for sophisticated crimes such as money laundering, cyber fraud, terrorist financing, and tax evasion. Characteristics such as user anonymity, cross-border transactions, and the absence of centralized oversight highlight the necessity of rethinking Iran’s criminal policy in this domain. This study, conducted through a descriptive analytical method and grounded in Clarke’s situational crime prevention model, examines legal and institutional strategies to prevent cryptocurrency-related crimes. Findings indicate that effective prevention requires a multi-layered approach, including the enactment of transparent regulations and preemptive criminalization, the formal recognition of licensed cryptocurrency exchanges, comprehensive legislation on digital assets, the development of a national cryptocurrency, the registration and insurance of cryptocurrency ownership, and the establishment of technological and regulatory infrastructures. Furthermore, the integration of social and situational preventionparticularly through public education and the enhancement of citizens’ legal and digital literacy emerges as a necessary condition for reducing criminogenic opportunities and strengthening legal resilience against emerging digital threats. Accordingly, the integration of criminal, legislative, and social policies within a coordinated, multi-institutional framework is the only effective pathway for controlling cryptocurrency-related crimes in the Iranian legal system. تحولاتِ سریع در عرصه فناوری‌های مالی و گسترش استفاده از رمزارزها، علاوه بر مزایای اقتصادی و نوآورانه، بستر مساعدی برای ارتکاب جرایم پیچیده‌ای چون پول‌شویی، کلاهبرداری اینترنتی، تأمینِ مالیِ تروریسم و فرار مالیاتی فراهم ساخته است. ویژگی‌هایی همچون ناشناسی کاربران، فرامرزی بودن تراکنش‌ها و فقدان مرجع نظارتی متمرکز، ضرورت بازاندیشی در سیاست جنایی ایران را دوچندان می‌کند. پژوهش حاضر با روش توصیفی–تحلیلی و با تمرکز بر الگویِ پیشگیری وضعیِ کلارک، به بررسی راهبردهای حقوقی و نهادی در پیشگیری از جرایم مرتبط با رمزارزها می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که موفقیت در این حوزه مستلزم اتخاذ تدابیر چندلایه‌ای همچون: تدوین مقررات شفاف و جرم‌انگاری پیش‌دستانه، رسمیت‌بخشی به صرافی‌های قانونی، تقنین جامع در زمینه ارزهای دیجیتال، طراحی رمزارز ملی، ثبت و بیمه‌پذیری مالکیت رمزارزی، و توسعه زیرساخت‌های نظارتی و فناورانه است. همچنین، هم‌افزایی میان پیشگیری اجتماعی و پیشگیری وضعی، با تأکید بر آموزش عمومی و ارتقای سواد حقوقی و دیجیتال شهروندان، شرط لازم برای کاهش بسترهای بزهکاری و افزایش تاب‌آوری حقوقی در برابر تهدیدهای نوظهور دیجیتال است. براین‌اساس، تلفیق سیاست‌های کیفری، تقنینی و اجتماعی در قالب مدیریتی هماهنگ و چند نهادی، تنها راهکار مؤثر برای مهار جرایم رمزارزی در نظام حقوقی ایران محسوب می‌شود.

http://journal.refah.ac.ir/article_735184_ba4c691daa736082f82518feac0470d4.pdf

دانشکده غیردولتی- غیرانتفاعی رفاه مطالعات فقه و حقوق رسانه 2981-0353 8 1 2026 05 22 The Role of International Law in Countering Anti-Peace Teachings in Video Games نقش حقوق بین‌الملل در مقابله با آموزه‌های صلح‌ستیز در بازی‌های رایانه‌ای 305 333 735438 10.22034/jlsm.2026.2066886.1037 FA علیرضا رنجبر دانشجوی دکتری حقوق بین‌الملل عمومی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0001-9183-8113 فرزانه شریفی استادیار دانشکدۀ فرهنگ و ارتباطات دانشگاه بین‌المللی سوره، تهران، ایران. 0000-0001-5086-2950 Journal Article 2025 07 24 As a pervasive media, Video Games can shape social and cultural norms. However, the anti-peace content in these games, including extreme violence, promotion of drug use, and discrimination, can be a threat to the internal and external peace of societies. Using an analytical-descriptive method and examining international documents such as human rights conventions and Security Council resolutions, this article analyzes the capacities and limitations of international law in dealing with this content and seeks to answer the question of whether it is possible to extend the international obligations of governments under international law to computer games and computer game companies to deal with anti-peace teachings in computer games. The findings show that despite the existence of appropriate legal frameworks, the lack of transnational regulatory mechanisms and the tension between the principle of state sovereignty and international obligations have challenged the effective implementation of these norms. Finally, solutions are proposed to strengthen the role of international law in regulating the content of computer games. بازی‌های رایانه‌ای به‌عنوان رسانه‌ای فراگیر، توانایی شکل‌دهی به هنجارهای اجتماعی و فرهنگی را دارند. با این حال، محتوای صلح‌ستیز در این بازی‌ها، از جمله خشونت افراطی، ترویج مصرف مواد مخدر، و تبعیض، می‌تواند تهدیدی برای صلح درونی و بیرونی جوامع باشد. این مقاله با بهره‌گیری از روش تحلیلی – توصیفی و با بررسی اسناد بین‌المللی مانند کنوانسیون‌های حقوق بشری و قطعنامه‌های شورای امنیت، به تحلیل ظرفیت‌ها و محدودیت‌های حقوق بین‌الملل در مقابله با این محتوا می‌پردازد و در صدد پاسخ به این پرسش است که که چگونه می‌توان در راستای مقابله با آموزه‌های صلح‌ستیز در بازی‌های رایانه‌ای، تعهدات بین‌المللی دولت‌ها به موجب حقوق بین‌الملل را بر بازی‌های رایانه‌ای و شرکت‌های تولیدکنندۀ بازی‌های رایانه‌ای نیز تعمیم و گسترش داد؟ یافته‌ها نشان می‌دهند که علی‌رغم وجود چارچوب‌های حقوقی مناسب، فقدان سازوکارهای نظارتی فراملی و تنش میان اصل حاکمیت دولتی و تعهدات بین‌المللی، اجرای مؤثر این هنجارها را با چالش مواجه کرده است.

http://journal.refah.ac.ir/article_735438_668e757de171d31b09cd102cb3611132.pdf

دانشکده غیردولتی- غیرانتفاعی رفاه مطالعات فقه و حقوق رسانه 2981-0353 8 1 2026 05 22 Rethinking Data Rights in the Age of Artificial Intelligence: Challenges and Solutions for Privacy Protection in Modern Legal Systems بازاندیشی حقوق داده‌ها در عصر هوش مصنوعی: چالش‌ها و راهکارهای حفاظت از حریم خصوصی در نظام‌های حقوقی ایران 335 351 734541 10.22034/jlsm.2026.2064988.1018 FA حسن مسعودی دکتری فرهنگ و ارتباطات، دانشگاه آزاد تهران مرکز، تهران،‌ ایران (نویسنده مسئول) 0009-0003-8410-6573 امید عادل کارشناسی ارشد حقوق خصوصی، دانشگاه علوم اسلامی رضوی، مشهد، ایران. Journal Article 2025 07 07 Rapid advancements in artificial intelligence technology have created novel challenges in personal data protection that existing legal frameworks struggle to address effectively. Using qualitative content analysis of scientific and legal documents published between 2018 and 2025, this research identifies and examines deficiencies in current legal systems when confronted with advanced AI capabilities. The findings reveal that challenges such as the "black box" problem of AI algorithms, conflict between data minimization principles and AI's need for extensive data, inefficiencies in informed consent mechanisms, gaps in regulatory coverage of foundation models, and lack of international regulatory harmonization are among the most significant shortcomings. This research proposes approaches for redefining key data rights concepts such as informed consent, the right to be forgotten, and transparency, while presenting a comprehensive framework consisting of fundamental principles, implementation mechanisms, and legal and technical solutions. The main innovation of this research is the introduction of a "distributed accountability" model that allocates responsibility among all actors in the AI ecosystem. This framework establishes a balanced approach to AI regulation by maintaining equilibrium between protecting fundamental individual rights and promoting innovation. پیشرفت‌های شتابان در فناوری هوش مصنوعی، چالش‌های بی‌سابقه‌ای را در حوزه حفاظت از داده‌های شخصی پدید آورده و نظام‌های حقوقی موجود، به‌ویژه در ایران را با کاستی‌های بنیادین مواجه ساخته است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی، به تحلیل انتقادی این چالش‌ها و ارائه راهکار می‌پردازد. یافته‌های کلیدی پژوهش نشان می‌دهد که چالش‌هایی نظیر «مسئله جعبه سیاه»، تعارض میان اصل حداقل‌سازی داده‌ها با نیاز هوش مصنوعی به داده‌های انبوه، و ناکارآمدی مفهوم سنتی رضایت آگاهانه، چهارچوب‌های حقوقی فعلی را بی‌اثر ساخته‌اند. تحلیل نظام حقوقی ایران آشکار می‌سازد که قانون جرایم رایانه‌ای به‌دلیل رویکرد کیفری و فقدان مفاهیم حمایتی، فاقد ظرفیت لازم برای مواجهه با این تهدیدات نوین است. این مقاله در پاسخ به این خلأها، بر ضرورت بازتعریف مفاهیم بنیادین مانند «حق فراموش شدن» و «شفافیت» تأکید کرده و یک چهارچوب جامع حقوقی-فنی را پیشنهاد می‌کند. نوآوری اصلی این چهارچوب، ارائه «مدل مسئولیت‌پذیری توزیع‌شده» و تأکید بر ایجاد یک نهاد تنظیم‌گر مستقل است که با برقراری تعادل میان صیانت از حقوق بنیادین شهروندان و پیشبرد نوآوری فناورانه، مسیری متوازن برای تنظیم‌گری هوش مصنوعی در ایران ترسیم می‌نماید

http://journal.refah.ac.ir/article_734541_93cbec90d882663f8a1e01a32e3fb344.pdf